وبلاگ بحر

وقاحتِ یك «محافظه­كار جسور»

پرده­ی اول

جواد لاریجانی در گفتگو با روزنامه­ی منتسب به حجت­الاسلام رفسنجانی گفت: «نباید فقط درباره عراق با آمریکا مذاکره کنیم، باید به حوزه­های دیگر هم وارد شویم.».

این سخنان آنچنان بر دل لیبرال­ها نشست که تیتر یک خود را به آن اختصاص دادند. «راست مدرن» که امروز به برکت پشتوانه­ی مالی حجت­الاسلام هاشمی، خاندان و حزب ایشان، چهار روزنامه­ی تمام رنگی و به قول خودشان «خصوصی» و «مستقل» منتشر می­کند، عکسی تمام قد از «محافظه­کاری جسور» در صفحه­ی یک خود کار کردند و از افشای «پشت پرده مذاکرات بغداد» خبر دادند.

بخش­هایی از مصاحبه كسی كه حاضر است «با شیطان هم در قعر جهنم مذاكره كند»، را مرور كنیم:

« الان ارتباط شما به عنوان یك كارشناس با دولت آقای احمدی‌نژاد چگونه است؟

در سطوح مختلف كارشناسی، تصمیم‌سازی و سیاست خارجی گاهی مورد مشورت قرار می‌گیرم.

آخرین باری كه مورد مشورت قرار گرفتید، چه زمانی بود؟

خیلی زیاد رخ داده.

آخرین بار چه زمانی بود؟

اجلاس اردن بود. در جلسه‌ای با آقای متكی، وزیر خارجه قرار گذاشتیم كه آنجا چه بگوییم و چه نگوییم».

«فكر می‌كنید همچنان باید بر سر عراق مذاكره كنیم؟

معتقد نیستم كه فقط درباره عراق مذاكره كنیم. كمك به ملت عراق كار بسیار مهمی است. منتها منافع ملی ما ایجاب می‌كند ما به حوزه‌های دیگری نیز وارد شویم».

«شما با پیش‌شرط‌ گذاشتن برای مذاكره با آمریكا مخالف هستید؟

بله. من با پیش‌شرط‌ گذاشتن از سوی ایران یا از سوی آنها مخالف هستم. ما انتظاراتمان را از مذاكره با آمریكا باید تصحیح كنیم. این مذاكره به معنای آن نیست كه همه مسائل ما بعد از 24 ساعت حل می‌شود. اصلا حل مساله ما به دست آمریكا نیست. این اشتباه بزرگی است. حل مساله ما به دست خودمان است».

«نباید فرض كنیم كه آمریكا تغییر پیدا كرده یا می‌كند؛ برخی می‌گویند اگر آمریكا آدم بشود با او مذاكره می‌كنیم. این محال است كه آمریكا تغییر كند».

«اینكه در آنجا خانمی آواز می‌خواند یا نمی‌خواند یا ساز می‌زد لباسش خوب بود یا نبود یك مساله حاشیه‌ای است. دنیای دیپلماسی امروز، دنیای مذاكرات محتوایی است. باید حاشیه را كنار بگذاریم و بر سر اصل موضوع برویم. ما خیلی چیزهای مهم داریم كه به آنها بپردازیم».

پرده­ی دوم

تیتر «پیشنهاد محمد جواد لاریجانی به اصولگرایان» در صفحه­ی اول ایسنا كنجكاوری هر كسی را بر می­انگیزد: «خود را جزء اصولگرایان می­دانم»، «بخشی قابل توجهی از اصلاح­طلبان به نظام سكولاریستی اعتقاد دارند»، «مهم كل كمپ اصولگراست»، «محافظه كاری در ایران یعنی همان جناح اصولگرا»، «اختلاف بین اصولگرایان، اختلاف سلیقه است»، ...

لاریجانی پس از گفتن جملات فوق و صحبت از آنها، در خصوص اعتقاد به مذاكره با آمریكا و نسبت آن با اصولگرایی می­گوید:

«دوستان ما در جریانات مختلف هستند كه این دیدگاه را داشته باشند و هستند كسانی كه این نظر را قبول داشته باشند و البته هستند كسانی كه مخالف این نظریه باشند ولی این باعث نمی‌شود كه ما از كمپ اصولگرایی بیرون بیاییم چون اصولگرایی حول یك محور دیگر است. حول محور ماهیت اسلامی نظام است. قانون اساسی و ولایت فقیه، احكام شرع. یك حكومت چه موقع اسلامی است؟ موقعی كه مبنای مشروعیت اسلامی داشته باشد. قوانین آن متضاد با اسلام نباشد. حالا ممكن است در این میان یك نفر بگوید كه با آمریكا مذاكره داشته باشیم یا نداشته باشیم؟ باید این تفاوت‌ها را بپذیریم و این تفاوت عقیده باعث نمی‌شود كه افراد از زیر چتر اصولگرایی خارج شوند».

پرده سوم/ نكاتی كه به ذهن من آمد!

1)‌ نمی­دانم چرا، ولی وقتی حالم گرفته می­شود معمولا یاد حرف­های سعید قاسمی می­افتم:

«اگر می­خواهید مولفه­های تفكر متضاد با تفکر حضرت روح­الله را بدانید، عزیز دلمان جناب آقای محمد جواد لاریجانی کار را راحت کرده­اند»! (این سخنرانی قبل از اظهارات لاریجانی بوده است)

2) «در ادامه روند توهین به مقدسات بار دیگر: توهین به مقام عظمی ولایت در جزوه­ی کذایی دکتر ربیعی استاد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران. بر جوانان مسلمان تسلیت باد».

«با فرستادن عدد 1 به شماره ... به احمدی­نژاد رای دهید»

«توهین به یك دختر محجبه ...»

...

جملات بالا اس­ام­اس­های است که در چند وقت اخیر بارها و بارها دریافت كرده­ام. اما هیچ­كس از وقاحت لاریجانی نگفت كه سیاست ضدانقلابی خود را به نام اصولگرایی و تبعیت از ولایت فقیه، قالب می­كند و بعد به عنوان یک نظریه­پرداز اصولگرا برای وحدت اصولگرایان راه حل ارائه می­كند.

3) به آزادی بیان اعتقاد دارم. از نظر من هیچ ایرادی ندارد كه فردی اعتقاد داشته باشد كه سیاست­های مقام معظم رهبری و یا امام اشتباه است. اما مشكل اینجاست كه «محافظه­كار جسور» خود را «اصولگرا و تابع ولایت فقیه» و «رهرو امام و رهبری» می­داند، دیگران را سكولار و سرانجام به اسم اصولگرایی تفكرات سكولار خود را بازتاب می­دهد؛ و این یعنی «وقاحت».

لاریجانی به عنوان «نماد تفكر متضاد با امام» می­تواند آزادانه هر چه می­خواهد بگوید اما هیچ وقت حق ندارد از ولایت فقیه، امام و رهبری صحبت كند.

4) «از ماست كه بر ماست». چند روز پیش كه لاریجانی در گفتگو با روزنامه­ی حجت­الاسلام هاشمی هر چه خواست به نام اصولگرایی گفت، به جز سایت رجا و طیف محدودی از بچه­های وبلاگ نویس، همه در قبال «عزیز دلمان» سكوت كردند. حتی كیهان هم كه در خصوص مباحث مربوط به «مذاكره با آمریكا» بسیار حساس و اصولگرایانه رفتار می­كند، اعتراضی نكرد ... و امروز شاهدیم كه سیاستمدار مرعوب آمریكا و انگلیس «خود را جزء اصولگرایان می­داند» و «بخشی از اصلاح­طلبان را سكولار» و از آنجا كه اعتقاد نداشتن به تفكرات انقلابی امام و رهبری در سیاست خارجه برای ایشان دلیل نمی­شود كه «كسی از زیر چتر اصولگرایی خارج شوند»، «عزیز دلمان»، برای اصولگرایان راه حل هم می­دهند كه «در قالب یك حزب واحد و تمام عیار متحد شوند».

بله! امروز هم مانند بسیاری از موارد دیگر «چوب سكوت دیروزمان را می­خوریم». وقاحت لاریجانی، محصول سكوت دیروز و هر روز ماست.

5)‌ در طول دو سال گذشته بین دستگاه دیپلماسی كشور با مقام معظم رهبری و تفكرات انقلابی رئیس جمهور، در برخی موارد، ناهماهنگی مشاهده شده است. آخرین نمونه آن اجلاس اردن بود كه جناب لاریجانی هم در آن شركت داشتند و در مصاحبه خود هم تاكید می­كنند «در سطوح مختلف كارشناسی، تصمیم‌سازی و سیاست خارجی گاهی مورد مشورت قرار می‌گیرند»، لازم است رئیس جمهور مكتبی با وزیر خارجه و دستگاه دیپلماسی ما یكبار و برای همیشه اتمام حجت كرده و از حضور و تاثیر این عنصر مرعوب و سكولار جلوگیری كند.