وبلاگ بحر

صداقت کودکانه­ی مرعشی را باید ستود

از مرعشی خوشم می­آید. صراحت لهجه و صداقش را کمتر کسی در میان اصلاح­طلبان به خصوص از نوع کارگزارانیش دارد. وقتی که مرعشی در صفحه­ی تلویزیون حاضر شد و با توجه به قد و قیافه احمدی­نژاد بحث «شیخوخیت» را مطرح کرد، نوع نگاه «کارگزاران» به حکومت و مردم مشخص شد.

متاسفانه به حرف­های مرعشی در آن مناظره­ی به یاد ماندنی فقط از این جنبه نگاه شد که وی نقشی اساسی در پیروزی رقیب حجت­الاسلام رفسنجانی ـ پدر خوانده کارگزاران ـ داشته است. مرعشی در آن مناظره، به عنوان نماینده رسمی جریانی پرقدرت حاضر شد، صادقانه حرف­هایی زد و رفتاری از خود بروز داد که طیف کارگزاران و پدر معنویشان به آن رفتار و کردار اعتقاد داشتند ولی صراحت و صداقت مطرح کردن آن را نداشتند.

امروز هم مرعشی در قامت سخنگوی حزب کارگزاران به میدان آمده و از وجود کاری «تئوریک» در حزب خبر می­دهد که نتیجه آن «سازگاری اسلام با لیبرالیسم» و «عدم وجود نظام­های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی در اسلام» است. سخنگوی حزب تاکید می­کند که نظراتش در خصوص «پذیرش لیبرالیسم» و «نبود نظام­های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی در اسلام»، نه یک «نظر شخصی» که «موضع رسمی حزب» می­باشد.

یکی از اعضای شورای مرکزی پس از چند روز از اظهار نظر اخیر و چند ماه پس از «لیبرال دموکرات مسلمان» خواندن حزب توسط سخنگوی آن، این سخنان را نظر شخصی مرعشی دانسته و با آن مخالفت می­کند تا موضوعات مطرح شده را در حد یک درگیری حزبی تقلیل دهد. اما این تکذیب دردی را دوا نخواهد کرد. مرعشی بند را آب داده است. اگر واقعا مرعشی دروغ­گوست چرا همان زمان که حزب را «لیبرال، دموکرات مسلمان» خواند، حزب موضعی نگرفت؟ چرا همچنان حزب از موضع­گیری صریح در خصوص اظهارات سخنگوی خود در خصوص نبود نظام سیاسی اقتصادی در اسلام طفره می­رود؟ اگر واقعا مرعشی دروغ می­گوید چرا با فردی که اینچنین دروغ می­گوید برخورد نمی­شود؟ مگر می­شود در شورای مرکزی حزب هم­زمان به سازگاری لیبرالیسم و اسلام اعتقاد داشته باشند و نداشته باشند؟ پس ملاک جمع شدن این افراد در زیر نام یک حزب چیست؟

مثال مرعشی و حزبش، مانند کودکی خردسال است که هر از چندگاهی از روی صداقت بچگانه­اش در مقابل غریبه­ها حرفی می­زند که نباید بزند و حال هرچه پدر و مادر برای جمع کردن بحث، دست و پا بزنند سودی ندارد و بر عبث می­پایند!

اگر تا دیروز تحلیل­گران رفتار و گفتار کارگزاران را نزدیک به گفتمان لیبرال می­دانستند، امروز سخنگوی آن، رسما، حزب را لیبرال می­خواند و وجود نظام سیاسی ـ اقتصادی در اسلام را منکر می­شود.

نباید در نقد و درستی و غلطی اعتقادات مطروحه توسط سخنگوی کارگزاران ماند ـ که البته آن هم در جای خود لازم است ـ بلکه باید صداقت کودکانه مرعشی را ستود و در عین حال از حضور لیبرال مسلکان در حکومت اسلامی جلوگیری کرد.

حضرت امام فرمودند تا من زنده هستم نخواهم گذاشت انقلاب به دست لیبرال­ها بیافتد. هرچند حضرت روح­الله از میان ما رفته است اما آنها که ادعای پیروی از راه او را دارند نباید در مقابل حضور لیبرال مسلکان در نقاط حساس و کلیدی نظام ساکت بنشینند. اگر کسی اعتقاد دارد که اسلام نظام سیاسی ندارد، بالطبع به ولایت فقیه هم اعتقادی ندارد و شرط ماندن در نظام جمهوری اسلام را نخواهد داشت.