وبلاگ بحر

به یاد مامانی، به احترام مادرم و همه مادرها

bahr — Wed, 25 Jun 2008 08:41:14 GMT

دیروز روز مادر بود. امسال جای «مامانی» خالی بود و فقط حسرت ۵شنبه هایی که دیدن مامانی می رفتم مانده بود و روز مادر.

یک سر به مادرم زدم. خجالت زده از اینکه فقط دو ساعت در روز مقدس مادر بیشتر وقت صرف دیدن این موجود دوست داشتنی و مقدس ـ مادر ـ نکردم.

شب کانال ۵ برنامه ای داشت از یک آسایشگاه سالمندان. مادرانی که چند سال فرزندانشان را ندیده بودند. مادری که می گفت صدای فرزندش از پشت تلفن او را بی نهایت شاد می کند. مادری که سالی یک بار پسرش را می دید.

گرخیده بودم از عاقبتم که فرداروز چه می شود.

خدایا عاقبت ما را به خیر کن! خدایا هر چه را از ما می گیری عشق به مادر را نگیر

خدایا توفیق رضای همیشگی مادر را به همه ما عطا کن.

دیدن مادر و مادربزگ، نعمتی است که اگر دیر بجبیم بدبختیم!

یاد ۵شنبه ها به خیر. کاش روزهای دیگر هم پیش مامانی می رفتم

سلامتی همه مادرها صلوات

شادی روح همه مادرهایی که در این دنیا نیستند هم صلوات

شادی روح مامانی صلوات

خطاب به همه آنها که از تجاوز مسئول دانشگاه زنجان می نویسند!

bahr — Tue, 17 Jun 2008 12:42:18 GMT

برادرم! من می ترسم!

مردی آشفته را در فیلم می بینم که یقهاش را صاف میکند. و بعد، پسری كه می گوید: «فرشها را ببین!» ولی فرشی نمی بینم! پسركی می گوید: «چه كیفی می دهد؟!» و مرد پاسخ می دهد: «خجالت بكش آقا!»

فردی قرار است با دختری در اتاق كارش رابطه جنسی برقرار كند بر روی فرشی كه نمی بینی! و من از خود می پرسم كه مگر مرد جای دیگری ندارد؟ و مگر عقلش نمی رسد كه درب اتاقش را قفل كند؟!

وقتی می فهمم كه همین مرد چند روز و فقط چند روز قبل، انجمن اسلامی آنجا را منحل كرده است و دانشجویانی که به درون اتاق ریختهاند، دانشجویان فعال همان تشکل هستند، باز هم بادقت بیشتر فیلم را می بینم!

فیلمی می بینی كه نه در شكستنی وجود دارد، نه ورودی معقول به اتاق!

با خود می گویم اگر در قفل نبوده است چرا فیلم از ابتدا نشان نمی دهد كه مرد در كنار دختر بوده است و اگر قفل بوده چگونه وارد شدند؟!

برادرم! من می ترسم!

من از ریختن آبروی آدمها می ترسم. باور كن من ابائی ندارم كه علیه معاون دانشجویی دانشگاه زنجان بنویسم. اگر نمی نویسم برای این است كه با دیدن فیلمی كه تو را اینگونه عصبانی می كند نمی توانم نتیجه بگیرم كه آن فرد زناكار است.

باور كن این سطور را نه از سر تعصب كه بر سر اعتقام می نویسم. من نمی دانم كه این توطئه ای برای تصفیه حساب از عمل چند روز پیش این فرد بوده یا واقعا آن مرد آنگونه كه تو می گویی زناكار است. برای من فقط این مسئله مبهم است كه چگونه برخلاف ادعای دانشجویانی كه می گویند درب را شكستیم خبری از در شكستن در فیلم نیست. فیلمی كه تو اعتقاد داری فیلم تجاوز معاون دانشجویی دانشگاه زنجان است.

برادرم! من می ترسم!

از بردن آبروی فردی كه نمی دانم حقیقتا گنه كار است یا نه.

این بازی خطرناک است!

اگر تمام مدرکی که علیه این فرد دارند همین فیلم است باید بگویم خطرناک است! به خدا خطرناک است! از فردا هر کس می تواند دفتر هر کسی که خواست برود، روسریش را درآورد و بگوید به دادم برسید که به من تجاوز شد و بعد به اتاقی که درش باز است بریزند و فیلمی از وسط ماجرا پخش کنند و …

به خدا قسم، این «بازی» که بچه های تحکیم درآورده اند خطرناک است. خیلی خطرناک تر از فحش دادن به مصباح و یا تحریف سخنان اوست. خیلی خطرناکتر از تهمت هایی است که هر روزه جریانهای سیاسی به هم می زنند! خیلی خطرناکتر از همه تحریفهایی است که علیه خاتمی و بقیه شده!

این بازی مبتذل، خطرناک است. اگر واقعا قصدش، «تجاوز» بوده است، بیایند قسمت اول فیلمشان را به مراجع قضایی بدهند (البته می گویم بدهند دستگاه قضایی یا حراست دانشگاه و کمیته انضباطی اساتید، نه اینکه منتشر کنند!). اگر با او برخورد نشد با هم دانشگاه را به آتش بکشیم! و اگر هم، یک بازی بچگانه برای به هم ریختن دانشگاه بوده، بازی را تمام کنند. آبروی یک آدم در کار است.

مطالب مرتبط:

۱) تحكيم بهتر مي‌داند!

2) آرام باشید؛ بگذارید ببینیم چه خبر است!

3) آبروی ریخته و جو رسانه و خامی چند جوان

4) چند نکته در مورد حوادث اخیر دانشگاه زنجان

از وهابیون مدینه تا فحاشی محتشمی پور

bahr — Sun, 15 Jun 2008 07:45:18 GMT

اندر حکایت دانشجویان و وهابیون مدینه

مدینه صفای خاصی دارد. این را حال و هوای زائران رسولالله میگوید.

مدینه قداست خاصی دارد. این را گنبد سبز، قبرستان بقیع، روضه الجنه، مسجدالنبی، ستون توبه، ... میگویند.

مدینه غربت خاصی دارد. این را کوچه، پسکوچههای بنیهاشم که چیزی از آن نمانده است، قبرستان بیچراغ بقیع، مزار ائمه بقیع و همه جای مدینه که بوی فاطمه می دهد، میگویند.

صفای زائران مدینه، قداست مدینه و غربت مدینه، معجونی است دوست داشتنی. در کنار بقیع ایستادهام و غرق در تماشا!

طلبهای از طلاب وهابی که فارسی بلد است بالای سکویی میرود. بحثی به راه میاندازد. دانشجویان به دورش جمع میشوند و به جای زیارت و دعا، با وهابی افغانیالاصل به بحث مینشینند. بر سر چه؟! «زیارت خواندن خوب است یا بد؟»

طلبه هرگاه با استدلال دانشجویان مواجه میشود، نیشخندی میزند و بحث دیگری باز میکند. زیارت را رها کردهاند، مزاحم زیارت دیگران شدهاند و با کسی بحث میکنند که تنها هدفش، بازی دادن آنهاست!

اندر حکایت شاگردان مصباح و فحاشان استاد

استادی عمر خود را وقف اسلام کرده است. هزاران عالم تربیت کرده است. مستدل صحبت میکند و مخالفان را به مناظره میطلبد. مخالفانش به جای نظریهپردازی و نقد سخناناش به دشمنی و فحاشی روی آوردهاند. در فضای نسبتا آرام کنونی، خطر نشر تفکرات استاد بیشتر شده است. فردی از راه میرسد، دهان باز میکند و فحاشی میکند.

همه ارادتمندان استاد سر کار میروند! موضوع مورد بحث، افرادی هستند که نه منطق دارند و نه اهل گفت و گویند. همه دست به قلم شدهاند، تجمع به راه انداختهاند که به استاد توهین شد.

نمیدانم چرا؟ ولی من به یاد همان ماجرای مدینه میافتم. این بازی، من را به یاد همان بازی مبتذل وهابیون میاندازد.

تصورش سخت نیست. مطمئن باشید، فحاشان و دشمنان علامه مصباح در گوشهای نشستهاند و همچون آن طلبه، میخندند به بازی خوردن ما!

شاگردان استاد که دیروز میگفتند «از مناظره چه باک؟!»، امروز باید بگویند «از فحاشی چه باک؟!» و بگذرند. تحمل فحاشی مخالفانی که توان مناظره با استاد و شاگردانش را ندارند، سخت است. اما باید گذشت.

آنچه فردا دیر است و امروز باید انجام شود، نشر تفکرات استاد مصباح است. برای تجمع و بیانیه دیر نمیشود، پس رهایشان کنید تا در فحاشی آمیخته به ضلالتشان تا ابد بمانند!

«شفافسازی»، مقدمه رسیدن به جامعهای لیبرال و آرمانی! / به بهانه ماجرای پالیزدار

bahr — Sat, 14 Jun 2008 08:40:18 GMT

اجرای سیاستهای کلی اصل 44 راه حل تمامی مشکلات؟

«کلیات اصل 44 قانون اساسی»، که توسط مجمع تشخصی مصلحت نظام، در اول خرداد سال 84 توسط مقام معظم رهبری به دولت ابلاغ شد. بر خلاف فرامین گذشته رهبری، از زمان ابلاغ این سند، به طور پیوسته این موضوع مورد تاکید، بررسی و پیگیری، تمامی مسئولین و رسانهها قرار گرفت.

نحوره برخورد با این ابلاغیه به نحوی است که در طول سالیان اخیر، ریشه هر مشکل، عدم اجرای این سیاستها و تنها راه حل آن اجرای «سیاستهای کلی اصل 44» میباشد.

نکته قابل تامل این است که سیاستهای کلی اصل 44 که مورد تاکید طیفهای مختلف سیاسی است، تضاد آشکاری با اصل 44 قانون اساسی دارد:

«نظام اقتصادي جمهوري اسلامي ايران بر پايه سه بخش دولتي، تعاوني و خصوصي با برنامهريزي منظم و صحيح استوار است.

بخش دولتي شامل كليه صنايع بزرگ، صنايع مادر، بازرگاني خارجي، معادن بزرگ، بانكداري، بيمه، تامين نيرو، سدها و شبكههاي بزرگ آبرساني، راديو و تلويزيون، پست و تلگراف و تلفن، هواپيمايي، كشتيراني، راه و راه آهن و مانند اينها است كه به صورت مالكيت عمومي و در اختيار دولت است.

بخش تعاوني شامل شركتها و موسسات تعاوني توليد و توزيع است كه در شهر و روستا بر طبق ضوابط اسلامي تشكيل ميشود.

بخش خصوصي شامل آن قسمت از كشاورزي، دامداري، صنعت، تجارت و خدمات ميشود كه مكمل فعاليتهاي اقتصادي دولتي و تعاوني است.

مالكيت در اين سه بخش تا جائي كه با اصول ديگر اين فصل مطابق باشد و از محدوده قوانين اسلام خارج نشود و موجب رشد و توسعه اقتصادي كشور گردد و مايه زيان جامعه نشود مورد حمايت قانون جمهوري اسلامي است.

تفصيل ضوابط و قلمرو و شرايط هر سه بخش را قانون معين ميكند».

در کشورهای لیبرال چه میگذرد؟

«آزادسازی» و «خصوصی سازی»، تحت عنوان «کلیات اصل 44 قانون اساسی» پیگیری میشود. یکی از نکات مهم این است که مباحث مطرح شده در این حوزه در جای خود قابل تامل است و برخلاف پیش فرض «جریانات سیاسی»، جزء اصول قابل قبول برای تمامی آحاد ملت نیست و باید اجازه انتشار دیدگاههای مخالفین نیز داده شود.

اما نکته دیگر که تاکید نگارنده بر آن است، لزوم شفافسازی در تمامی عرصهها پیش از هرگونه فعالیتی میباشد. بر فرض که «آزاد سازی» و «خصوصی سازی» بخشهای دولتی تاکید شده در قانون اساسی، حلال مشکلات کشور باشد، آیا این اتفاق بدون مقدمه «شفافسازی» امکان پذیر است؟ آیا «خصوصی سازی» بدون «شفافسازی» منجر به جامعهای لیبرال و آرمانی(!) میشود؟

آنچه مسلم است، نظام جمهوری اسلامی ایران، لیبرالتر از کشوری مانند انگلستان نیست! اگر اسلام و انقلاب اسلامی، فکری است متحجرانه و ناقص که توانایی اداره جامعه را ندارد و اگر لییرالیسم و سرمایهداری، اتوپیای جمهوی اسلامی باشد، باید دقت کرد که در این کشورها بسیاری از اطلاعات در خصوص داراییها و اموال مسئولین دولتی، بخشهای خصوصی و عملکردهای بخشهای دولتی و خصوص شفاف میباشد.

برای نمونه برخی از این موارد در ذیل میآید:

ـ کاداستر: سیستم اطلاعات جامع زمین و مسکن (عرصه و اعیان) که توسط حکومت تهیه میشود. این اطلاعات که در شبکه جهانی اینترنت نیز قرار میگیرد، اطلاعات جامعی در خصوص مالکیت و فرد مالک، مشخصات هر ملک، زمان تغییر کاربری، قیمتهای مبادله شده، ... را شامل میشود. با وجود این شبکه اطلاعاتی، عملا پدیدههایی چون زمینخواری به طور کامل حذف خواهد شد. همچنین دارایی تمامی افراد به طور مشخص در اختیار همگان قرار میگیرد. (لازم به ذکر است که بسیاری از اتهامات مطروحه توسط افراد مختلف در این حوزه میباشد، همچنین جالب است که بدانیم میزان زمینهای ادعایی توسط قوه قضائیه که از زمینخواران پس گرفته شده است، بیشتر از خشکیهای استان تهران است!)

طبق اعلام مرکز پژوهشهای مجلس در ایران، این طرح پس از گذشت 15 سال توسط قوه قضائیه تنها پیشرفتی 10 درصدی داشته است. ضمن آنکه اصولا این طرح جامع نبوده و تمامی زمینهای کشور را در بر نمیگیرد!

ـ مانیتورینگ نقدینگی و جلوگیری از پولشویی: در بسیاری از کشورهای پیشرفته با توجه به صدور کارتهای اعتباری برای همه افراد، جابه جایی تمامی ارقام درشت تنها با مشخص بودن محلهای جابهجایی صورت میپذیرد و مشخص است که اعتبارات موجود در حساب هر فرد از چه حسابهایی آمده است. جابهجایی رقمهای بالا توسط حکومت مانیتورینگ شده و از هر فردی که پول زیاد و یا بدون مرجع پرداخت، در حساب خود دارد، خواسته میشود تا با مراجعه به بانک در این خصوص توضیح دهد.

لذا بدینوسیله از به جریان انداختن پولهای حاصل از کارهای خلاف، قاچاق، زمینخواری، احتکار، اختلاس، ... در سیستم مالی کشور جلوگیری میکنند. (جلوگیری از پولشویی)

ـ برگزاری دادگاه مفاسد اقتصادی مسئولین و تهمتزنندگان: بارها خبر محاکمه متهمین پروندههای اقتصادی و نیز تهمت زنندگان در کشورهای لیبرال از سیمای جمهوری اسلامی پخش شده است. هرچند مشخص است که تمامی این پروندهها بر اساس موارد پشت پرده مطرح میشود و برخوردی جامع نمی باشد، اما آنچه مشخص است این است که اگر قرار بر مطرح شدن پروندهای باشد، آن فرد به صورت «شفاف» و علنی محاکمه میشود. در سیستم قضایی این کشورها اگر مطرح میشود که هزاران هکتار! زمین از زمینخواران پس گرفته شد، با توجه به سیتم شفاف و دادگاههای علنی، مشخص میشود که چه کسانی با همکاری چه مسئولینی توانایی این کار را داشتهاند و سرانجام به چه محکوم میشوند.

...

کلیات اصل شفافسازی ابلاغ شود

درکشورهای سرمایهداری، راه حل اساسی جلوگیری از زمینخواری، پولشویی، فساد مالی، ... و نیز جلوگیری از تهمتهای واهی، شفاف سازی میباشد و نمیتوان همچون ریاست قوه قضائیه و مدیریت تحت امر وی، با طرح «آزاد سازی اقتصادی»، «خصوصی سازی»، «امنیت سرمایه و سرمایه داری»، ... بر طبل مبارزه با فساد کوبید.

وقت آن است که قوه قضائیه جمهوری اسلامی همچون قوه قضائیه کشورهای لیبرال و سرمایه محور، به جای آنکه خود را متولی پیگیری خصوصی سازی بداند، پروزههای مهمی چون «کاداستر» را پیگیر باشد و به جای تامین امنیت «سرمایه داران»، فکری به حال «سرمایه گذاران» مولد کند.

اگر فردی متهم به فساد است (همچون پروندههای المکاسب، شهرام جزایری، سلطان شکر، پروندههای زمینخواری، ...) یا به خاطر ادعای مفسد خواندن دیگران تحت پیگرد است باید به صورت علنی و شفاف محاکمه شود.

اینگونه نباشد که ادعا شود که هزاران هکتار! زمین از زمین خواران پس گرفته میشود اما مجرمان و همدستانشان در سیستم قضایی مشخص نشوند. فردی افشاگری کند، جواب افشاگریش را با افشاگری دهند و پشت درهای بسته محاکمه شود. اگر فرد افشاگر مفسد بوده است باید مشخص شود چرا تا به حال با او برخورد نشده است و همدستانی که از او حمایت می کرده اند چه کسانی بوده است.

مسئولین دولت جمهوری اسلامی نیز پیش از برنامهریزی برای واگذاری (و به تعبیر برخی زدن چوب حراج به) موارد تصریح شده در اصل 44 قانون اساسی که باید زیر نظر دولت باقی بمانند، برای شفافسازی فعالیت بانکها و مبارزه با پولشویی چاره اندیشی کند.

و سرانجام، مجمع تشخیص مصلحت نظام، سیاستهای کلی نظام، در خصوص شفافسازی در همهی حوزه ها را را با الگوبرداری از همان نظامهای سرمایهداری که «کلیات اصل 44 قانون اساسی» را از آن استخراج کردهاند، به منظور ابلاغ مقام معظم رهبری، آماده کند.

اگر می توانيد ضلالت مصباح را روشن كنيد

bahr — Mon, 09 Jun 2008 07:09:18 GMT

پيدا كردن مصباح

سال 76 – 77 بود. اول دبیرستان بودم. من هم مثل دیگران، وقتی میخواستم نماز جمعه بروم، به گونهای تنظیم میكردم كه تنها برای اواخر خطبه دوم برسم. تحمل سخنان تكراری و بعضا بیمنطق خطبا، به ویژه در آن بازهی زمانی خاص (سالهای ابتدایی اصلاحات) واقعا سخت بود.

یك بار به طور اتفاقی زودتر به نماز رفتم. برخلاف معمول فضای دانشگاه تهران آرام بود. خلائق به جای صحبت كردن و «پامنبری» زدن، در حال گوش دادن بودند! فردی كه سخنران پیش از خطبه بود، درباره «نظریه سیاسی اسلام» سخن میگفت. قوت استدلالش، بیان جذابش و سخنان به روزش، من را نیز شیفته خود كرد. نامش را جویا شدم: آیت الله مصباح یزدی

ذهن پر از سوال من به دنبال «مصباح»ی بود كه یافته بودم. كتابهای آیتالله مصباح را با همه وجودم میخواندم و نت برداری میكردم. سخنان پیش از خطبه اش را شركت میكردم. وقتی بسیج اساتید دانشگاه علم و صنعت میزبان استاد بود، هر ماه به همراه پدرم به جلسات استاد میرفتم. ... هنوز هم مصباح، «مصباح»ـ است. كتاب «معارف قرآن» استاد، كه تازه آن را یافتهام، بینظیر است و خواندنش ترك نمیشود. ...

روزگاری كه گذشت

سخنان استاد هر روز تحریف میشد. هر شنبه كه به تیترها نگاه میكردم مانند آن بود كه با مصباحی جدید كه بویی از منطق نبرده است آشنا شدهام! ماحصل تیترهای سراسر تحریف و دروغ روزنامههای زنجیرهای، آن بود كه جوانانی که نه مصباح را میشناختند و نه یك خط از آثارش را خوانده بودند و نه یك جمله از زبانش شنیده بودند، او را نماد طالبان میدانستند!

فضایی نسبتا آرام برای آشنايی با افكار بلند استاد

اصلاحات مرده است. این را من نمیگویم، تئوریسین اصلاحات میگوید. اصلاحات مرده است و قسمتی از هیاهوها، جنجالها و هوچیگریهای لیبرالها تمام شده است. فرصتی است برای آنها كه افكار مصباح را نشناختهاند، تا آزادانه بیاندیشند كه تفكرات مصباح از نوع اسلام طالبانی است یا اسلام حقیقی؟

نسل جوانی كه هر روز برایش از عظمت لیبرالیسم میگویند، و از مدرنیسم و تكنولوژی بتی ساختهاند كه جز سجده در مقابلش راهی ندارد، استادی را پیش رو دارد كه به همراه انبوه شاگردانش كه ماحصل دهها سال كار مداوم استاد است، از توحید میگوید، از اسلام، از روزی كه امام حق میآید، از عظمت خدا در مقابل استكبار، از حقانیت انقلاب اسلامی، از حكومت اسلامی، ....

استاد، شجاعانه و با سلاح استدلال خود به هرآنچه خلاف اسلام و قرآن باشد حمله میكند، استاد مقهور عظمت كبریایی فراعنه امروز نمیشود و این یعنی خطر.

هیاهوها كمی خوابیده است و حالا خطر استاد بیشتر است. روزنامههای زنجیرهای نیستند تا سخنان استادی كه بیش از صد جلد كتاب دارد را تحریف كنند و او را «بیماری روانی كه به دستور پزشك سالیان سال است كه حق خواندن ندارد»، معرفی كند.

«از مناظره چه باك؟» (۱)

شاگردان استاد تمام قد، در كنارش ایستادهاند و هر حریفی را به مناظره میطلبند. از آن سو آنها كه پوچی تفكرات ترجمهایشان بر خودشان نیز آشكار است، از كارزار مناظره افكار، به تهمت و تحریف روی میآورند.

از مناظره چه باك؟! بر فرض كه مصباح، طالبان است. دست به قلم برید و كتابهای استاد را نقد كنید. بر فرض كه حجتیه است، با شاگردان استاد به مناظره علمی بنشینید.

اگر راست میگویید، برای یك بار هم كه شده به جای تهمت و افترا، به افكار استاد بپردازید، تا پوچی افكارش را بر امثال من روشن كنید.

از مناظره چه باك؟! ... شاید میدانید كه اثبات ضلالت مصباح، نشدنی است.

پی نوشت ۱: «از مناظره چه باک؟»، نام کتاب یکی از شاگردان علامه مصباح یزدی است.

تاملی در حملات اخیر به محمد رضا خاتمی

bahr — Sun, 01 Jun 2008 12:17:18 GMT

بحث نقادی تفكرات امام

محمد رضا خاتمی در بخشی از گفت و گویش با «رویش»‌ گفته است: «وقتی مطالب امام(ره) را بررسی می كنیم، چیزهایی به سود و چیزهایی هم به ضرر ما است. متاسفانه ما امام(ره) را به یك شخصیت دست نیافتنی تبدیل كردیم كه حتی بحث در مورد ایده ها و افكارشان، امروز مجاز شمرده نمی شود. ممكن است چند سال دیگر خیلی دیر شده باشد. بحث نقادی امام(ره) باید طرح شود تا دیدگاه های اصلی ایشان مشخص شود. ما كه امام(ره) را معصوم نمی دانیم. امكان دارد كه ایشان هم در دوره ای كمی و كاستی داشته باشند. افكار امام(ره) از قبل از انقلاب تا بعد از انقلاب خیلی تغییر كرد.»

واكنشها

بحث خاتمی با واكنش همه جانبهی «مدعیان» مواجه شد:

سخنگوی جامعه روحانیت مبارز‌: «نقد امام، شكستن حرمت ارزشهای انقلاب است». +

قائم مقام حزب اعتماد ملی:‌ »مدعیان نقد امام تنها به دشمنان سود می رسانند».+

قائم مقام حزب موتلفه اسلامی:‌دستگاه‌های مسئول باید پشت پرده این برنامه‌ها را كشف و به ملت ایران اطلاع رسانی كنند!+

(مابقی مواضع را هم می توانید در سایت خبرگزاری فارس كه نقش تولید خبر در این خصوص را بر عهده گرفته است، مشاهده كنید)

كاسه داغتر از آش نشوید!

حضرت امام اعتقاد دارند: «هر فرد از افراد ملت حق دارد كه مستقیماً در برابر سایرین، زمامدار مسلمین را استیضاح كند و به او انتقاد كند و او باید جواب قانع‌كننده‌ بدهد، در غیر این صورت اگر بر خلاف وظایف اسلامی خود عمل كرده باشد و خودبخود ازمقام زمامداری معزول است و ضوابط دیگری وجود دارد كه این مشكل را حل كند (جلد 5 صحیفه نور، صفحه 409)»

پس اگر افرادی ادعای پیروی از امام را دارد نباید در مقابل «نقد امام» موضعگیری كند. میتوان با مخالفان نظرات امام به بحث نشست و بر سر درستی یا نادرستی تك تك آنها بحث كرد.

تكلیفتان را با تفكرات امام مشخص كنید

دردتان چیست؟! مگر امام خود از نقد امام سخن نمیگوید؟

بازی مبتذل روزگار ماست، افرادی نه امام را قبول دارند و نه تفكرات انقلابی امام را، هر چه پیر جماران گفت خلافش را عمل كردند. به نام امام به قدرت رسیدند و در قدرت ماندند و حالا، همه آنچه از امام میدانند این است كه تفكرات امام قابل نقد نیست!

بله آقایان! دردتان این است كه امام را قبول ندارید ولی میخواهید هنوز هم به نام امام، كاسبی كنید.

امام گفت بر سر مزارش كاخ بسازید؟ امامی كه در زمان حیاتش در جماران كوچك و دوست داشتنی میزیست، حالا گنبد طلا میخواهد چه كار؟ مصلی را امام گفت این گونه بسازید؟ امامی كه از نظرتان قابل نقد نیست، «سرمایهداری» را میپرستید؟ «منشور روحانیت» را قبول دارید؟ راستی از مذاكره با شیاطین چه خبر؟ جام زهر را چه كسی به امامی كه قابل نقد نیست نوشاند؟ قوه قضائیهای كه توان محاكمه یك بچهی بیست و چند ساله را ندارد با نظرات امام چگونه قابل جمع است؟ در كجای صحیفه، آزادسازی و سرمایهداری و خصوصی سازی همه چیز، را پیدا كردید كه ما خبر نداریم؟ دانشگاه آزاد قرار بود انقلاب فرهنگی كند یا ملك شخصی شود؟ مگر نگفتید كه «مستضعف» نداریم و آنها «ضعیف» هستند؟ ...

از «جنگ فقر و غنا»، «اسلام پابرهنگان»، «شیطان بزرگ»، «بسط عدالت اجتماعی»، «حكومت اسلامی»، «مستضعفین»، «شرقزدگان و غرب زدگان»، «وحدت مسلمین»، «صدور انقلاب»، ... چه خبر؟!

تكلیف مشاركت و محمدرضا خاتمی روشن است. به جای بحثهای نامربوط تكلیفتان را روشن كنيد كه:

امام را میخواهيد یا هوای نفستان را؟ اسلام را میخواهيد یا سرمایهداری و لیبرالیسم را؟ انقلاب اسلامی را میخواهيد یا تعامل با جامعه جهانی را؟ اسلام مستضعفان و پابرهنگان يا اسلام آمريكايي و آل سعود را؟!

پی نوشت:

1) باز هم به 14 خرداد نزدیك میشویم. باز هم مبتذلیات صدا و سیما را باید تحمل كنیم. بازهم باید سخنان سید حسن خمینی، را به خاطر آنكه نوه امام است(!) بشنویم. باز هم باید از مطبوعات و سایتهای مبتذل كه سعی در تحریف امام دارند، به تنها سنگر باقی مانده، یعنی رهبر عزیزمان پناه ببریم.

2) سالگرد ارتحال امامی است كه ندیدمش، اما جز سجده در مقابلش راهی ندارم! سجده در مقابل امام را نمیگویم كه اگر پرستیدنی بود، خودپرست میشد. تفكراتش را میگویم، ایمانش را و عمل صالحش را. در مقابل ایمان و عمل صالح این «مرد» و سربازانش، جز سر تعظیم نمیتوان فروآورد.

جایش خالی، روحش شاد!

جنازه اصلاحات را تدفین کنید

bahr — Thu, 22 May 2008 12:38:18 GMT

دوم خرداد؛ بهترین انتخاب ملت

امروز دوم خرداد است. روزی که به نظرم ملت بهترین گزینه آن زمان را انتخاب کردند. نگاهی گذرا به مطالبم مشخص میکند که نه خاتمی را قبول دارم نه اصلاحات را، نه حقوقبشر و نه جامعه مدنی و ...، هیچکدام برایم ارزش ندارد. اما باز هم میگویم، خاتمی بهترین گزینه ریاست جمهوری 76 بود.

احتمالا دلیلش را بیشتر ما می دانیم، پس بگذریم!

جنازهای که بر زمین مانده

امروز دوم خرداد است یا بهتر بگویم سالگرد دوم خرداد است. همچون سالیان گذشته، عزاداری اصلاحطلبان بر جنازه اصلاحات، ادامه دارد و هنوز اشک ریزان بر سر پیدا کردن قاتل اصلاحات جنگ میکنند. جنازهی بیجان اصلاحات بر زمین مانده و کسی به خود زحمت دفن این موجود بیخاصیت و شرور را نمیدهد.

اکثر اصلاحطلبان پرمدعی هنوز هم جز هیاهو و فحاشی و متهم یابی چیز دیگری یاد نگرفتهاند.

تابوت اصلاحات بر زمین است، سه اصلاحطلب در شورای شهر پایتخت مانده اند. از آن سه نفر هم، یکی بسیجی و ورزشکار است و دیگری سخنگوی دانشجویان اشغالگر سفارت آمریکا! شهردار، دکتر خلبان سردار سرلشگر ... است که تا دیروز او را «چکمهپوش» میدانستند و امروز تیتر هر روز نشریاتشان است. آیتالله رفسنجانی که دیروز «قاتل روشنفکران» بود، امروز تنها امید اصلاحات است. اصلاحطلبان، حامی جاسبی موتلفهای شدهاند و از تحقیق و تفحص از قوه قضائیه نالانند. از «عبور از خاتمی»، عبور کردهاند! و امروز به جمع شدن زیر نام خاتمی رسیدهاند. احمدینژاد رئیس جمهور است و مجلس هشتم هم از قضا بر وفق مرادش نباشد خیلی هم مزاحم به نظر نمیرسد ...

روضهی فعلی اصلاحطلبان را همه بلدند، پس بگذریم!

قدرت؛ عروس هزار داماد

اینها بازی روزگار است. اصلاحطلبان میتوانند بازگردند همانطور که خاتمی در سال 76 بازگشت، همانطور که رفسنجانی سال گذشته بازگشت، همانطور که احمدینژاد چند سالی است که به قدرت رسیده، همانطور که قالیباف بعد از انتخابات ریاست جمهوری به قدرت بازگشت، ...

قدرت، این عروس هزار داماد، با همه خوب است. رسیدن به قدرت برای همهی آنها که تشنه قدرتند، دیر و زود اگر داشته باشد، سوخت و سوز ندارد! از «قدرت» هر چه بگویید برمیآید! این را تاریخ اثبات کرده است.

«قدرت»، را آفریدهاند تا اکثر قدرتمندان به جهنم بروند! «قدرت»، را آفریدهاند تا مستضعفین، مستضعفتر شوند! «قدرت»، را آفریدهاند تا «بازی روزگار» ادامه پیدا کند. این بازی مبتذل ادامه دارد تا امام عصر بیاید... سخن از امام حق توسط امثال من، ناحق است، پس باز هم، بگذریم!

جنازه اصلاحات را تدفین کنید

آقایان اصلاحطلب! آقای خاتمی! آقای حجاریان! آقای مشارکت! آقای مجمع روحانیون! آقای کروبی! آقای نهضت آزادی! آقای ضد انقلاب اصلاح طلب! آقای انقلابی و حزباللهی! آقای اصولگرای اصلاحطلب! ... و ایضا بانوان محترم!

بانی شوید و تکلیف جنازه را مشخص کنید! خدا را خوش نمیآید!

به خاطر امیدهای بر باد رفته ملت، به خاطر مشروطیهای دانشجویانی که برایتان دویدند، به خاطر هشت سال علاف کردن خود و مملکت، به خاطر فقر و فلاکتی که تحمیل کردید، به خاطر «قدرت»،به خاطر اصلاحات و حقوق و بشر و جامعه مدنی و لییرالیسم و ...، این جنازه را تدفین کنید و بحثهای بیانتها و بیخاصیتتان را پایان دهید.

خواهش میکن! نه! التماس میکنم! به عنوان یک مخالف اصلاحات به دست و پایتان میافتم!

هر چه بود گذشت! اگر درد ملت را دارید، قلم را رها کنید و این جنازه را تدفین کنید تا خاطرات تلخ گذشته کمی کمرنگ شود. و اگر درد قدرت دارید، مطئمن باشید عروس خانوم، روزی هم به شما بله خواهد گفت!